Srpski jezik je 28. maja 1834. godine priznat kao službeni u prepisci sa turskim vlastima, koja je do tada vođena isključivo na turskom jeziku.
Knez Miloš Obrenović prethodno je vratio jedno pismo turskog vezira i poručio: „Evo Vam šaljem pismo natrag i preporučujem da ga otvorite i na srpski prevedete, pa da mi onda ovamo pošaljete“.
Poslije toga prepiska sa turskim vlastima obavljana je na srpskom jeziku.
Srpski jezik pripada slovenskoj grupi jezika, koja je u porodici indoevropskih jezika.
Srpski jezik je zvanični u Srbiji i BiH, a bio je i u Crnoj Gori /govori ga većina crnogorskih državljana/. Takođe je manjinski jezik u državama Centralne i Istočne Evrope.
Za srpski jezik je karakteristična dvoazbučnost – srpska ćirilica /prioritetno srpsko pismo/ i srpska latinica, koju su reformisali Vuk Karadžić i Đura Daničić.
