U srebreničkom selu Ratkovići danas su obilježene 34. godine od stradanja 24 Srba iz tog mjesta, od kojih su gotovo svi bili civili, među kojima i šest starijih i bolesnih žena.
Njih su tokom ratnih dešavanja 1992. godine ubile muslimanske snage iz Srebrenice i okoline, a pojedine žrtve su i spaljene.
Parastos je služen kod spomenika, koji su svojim stradalim srodnicima i komšijama podigli preživjeli mještani.
Cvijeće su položile delegacije opštine, Opštinske organizacije porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila Srebrenice, porodice stradalih, kao i nekoliko stranačkih delegacija.
U Ratkoviće su i ove godine došli ljudi iz različitih krajeva Republike Srpske i Srbije kako bi odali počast stradalima, sačuvali sjećanje i podsjetili da očekuju pravdu za zločin koji se ovdje dogodio, a za koji još niko nije odgovarao.
Članovi porodica ubijenih Srba pitaju zar je malo 34 godine da se prikupe dokazi o zločinu i ubistvu stanovnika Ratkovića u njihovim kućama.
Navode da j sve poznato, i ko su žrtve i ko su počinioci, jer je riječ o mirnom civilnom stanovništvu, većinom starijim osobama.
Za ratni zločin nad Srbima u Ratkovićima bili su optuženi Ibro Jakubović i Huso Salihović, ali ih je Okružni sud u Bijeljini oslobodio, uz obrazloženje da nije bilo dovoljno pouzdanih dokaza da su počinili navedena djela.
Kako prenosi Srna, Tužilaštvo BiH ni za jedan zločin nad Srbima srednjeg Podrinja nije prikupilo dokaze. Niko u pravosuđu BiH ne postavlja pitanje kako je moguće da za toliko masovnih zločina i ubistava više od 1.500 srpskih civila u ovoj regiji nisu prikupljeni dokazi i šta tri decenije rade tužioci koji vode te predmete.
Opstrukcija istrage zločina počinjenih nad Srbima je očigledna, a cilj je da u istoriji ne bude zapisano da su zločinci presuđeni, čime bi zločini bili prikriveni kao da nisu ni počinjeni.
Rijetki preživjeli Srbi prisjećaju se da je 1992. godine oko 4.30 časova ujutro počela pucnjava, uz veliku buku, galamu i udarce metalnim predmetima sa više strana oko sela. Pričaju kako su čuli uzvike „Alahu ekber“, „Hvataj ih žive“, „Kolji redom, štedi municiju“…
Zahvaljujući jutarnjoj magli i dobrom poznavanju terena, manji broj mještana uspio je da se sakrije i tako izbjegne stradanje, posmatrajući iz šipražja i zaklona kako muslimanski vojnici ubijaju njihove članove familije i komšije, pljačkaju i pale imovinu.
Rijetki preživjeli navode da su spremni da svjedoče, jer za ovaj, kao i za sve ostale zločine počinjene nad Srbima u srednjem Podrinju, niko nije kažnjen.
Broj svjedoka se iz godine u godinu smanjuje zbog smrtnosti, pa se postavlja pitanje hoće li neko od preživjelih dočekati da Tužilaštvo i Sud BiH procesuiraju odgovorne za zločine u Ratkovićima.
Milena Stanojević je, prema ranijem svjedočenju za Srnu, u trenutku napada uspjela da se skloni u obližnji šumarak i tako preživi. Na kućnom pragu ubili su joj muža Stanoja, a oca Obrena Bogićevića zaklali pred kućom.
Ona je ranije za Srnu ispričala da su muslimani pucali sa svih strana i da su, kada su ušli u selo, počeli da kolju, pljačkaju i pale sve što su stigli.
One koje su zatekli u kućama ubili su ih i zapalili. Mještani koji su uspjeli da se sakriju zahvaljujući sumraku slušali su užasne krike i jauke srodnika i komšija koje su klali, sjekli i ubijali tupim predmetima.
Mještani Ratkovića ne vjeruju u pravosudne organe BiH, te ističu da počinioce zločina jedino može da stigne Božija pravda, a što se, prema njihovim saznanjima, i događa.
Predstavnici Organizacije porodica zarobljenih i poginulih boraca i nestalih civila Srebrenice ukazali su na opstrukciju Tužilaštva i Suda BiH kada je riječ o predmetima zločina nad Srbima.
Predsjednik ove organizacije Branimir Kojić istakao je da nema pomaka u procesuiranju odgovornih za zločine u Ratkovićima, kao ni za druge slučajeve stradanja Srba iz Srebrenice.
-Sramota je za pravosuđe BiH da za 34 godine još niko nije kažnjen za ubistva civila u Ratkovićima, kao ni za ostale masovne zločine nad srpskim civilima u srebreničkoj opštini, gdje su muslimanske snage počele etničko čišćenje u aprilu 1992. godine uništavajući i ubijajući sve što je srpsko – rekao je Kojić.
On je istakao da pravosuđe BiH uporno ćuti, a zapadni mediji i politika i dalje jednostrano tumače karakter rata u BiH, tendenciozno i neosnovano optužujući Srbe za sve.
– Strani novinari i agenti čak su zloupotrijebili fotografiju Dragine Prodanović iz Ratkovića sa lobanjom ubijenog sina Živana, koju je prepoznala po oštećenom zubu i koja je obišla svijet, ali su potpisali da je riječ o Bošnjakinji, a ne srpskoj majci – podsjetio je Kojić.
On je rekao da to potvrđuje neobjektivnost i pristrasnost Zapada kada je riječ o odnosu prema žertvama rata u BiH, uprkos činjenicama i dokazima koji dokazuju neistinost tog narativa.
Ratkovići su na današnji dan 1992. godine potpuno spaljeni i uništeni.
Mještanin Milan Stanojević navodi da je od predratnih oko stotinu srpskih kuća u mjesnoj zajednici Ratkovići i oko 300 stanovnika, do danas obnovljen samo 15 kuća, uz pomoć Vlade Republike Srpske i vlastitim sredstvima vlasnika.
Dodaje da u selu stalno živi samo jedan čovjek, a povremeno još nekoliko osoba u toku ljetne sezone, odnosno berbe maline koja ovdje izuzetno uspijeva.
Stanojeviću je na današnji dan poginuo brat Nikola, a ranjena snaha Radenka koja je za tri dana uspjela da se kroz šumu izvuče do Fakovića u bratunačkoj opštini i preživi masakr.
Tomislav Živanović jedan je od rijetkih mještana koji su preživjeli napad na Ratkoviće.
Prisjećajući se tog dana, rekao je da je selo napadnuto sa svih strana u ranim jutarnjim časovima, oko 5.00 časova. Naveo je da se branio sve dok nije čuo pucnjavu iza sebe, nakon čega je, zahvaljujući dobrom poznavanju terena, uspio da se izvuče iz iz obruča i izbjegne smrt dok je selo gorjelo, a narod masakriran u kućama.
Da je tu postojalo veliko selo svjedoči još poneka zidina sa dimanjacima, koji prkose vremenu, ali je iz njih izraslo drveće, djelimično obnovljeno seosko groblje, kao i spomenik iznad sela podignut stradalim mještanima.
U ovom selu, koje je bilo naseljeno malobrojnim staračkim domaćinstvima, muslimanska vojska svirepo je ubijala žene, starce, slijepe i gluvonijeme, koje je zatim spaljivala u njihovim kućama i uništavala tragove srpskog postojanja.
Među žrtvama nije bilo djece, jer ih u tom periodu nije bilo u selu, inače ne bi preživjela kao ni ostali civili.
